

مسجد وسیاست
مسجدوفرهنگ وهنر
مسجد وسال 1404
مسجد واخبار
مسجد ومعارف
مسجد وامام زمان(عج)
شماره حساب مسجد
نشريه ماذنه
تصاویر مسجد
کتابخانه اینترنتی مسجد
معرفی مسجد امام زمان(عج)
مسجدو لینک های مفید
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
فروردین 1384
ثقلين
مجتمع فرهنگي شهيد عباسي
ستارگان كوير
نسل ظهور
معاونت پژوهشی کانون
مسجد بلاگ
دفتر نشر آثار حضرت امام
دفتر نشر آثار حضرت آقا
مجلات ايران
شبکه شارح
جنبش نرم افزاري
پایگاه اسلامی شیعه
شيعه نيوز
حاملان وحی
صیاد دلها
شب رو
آخرین آخبار
نسیم وصل
مجمع القرآن مکتب المهدی(عج)
اخبار تصویری آران وبیدگل
دفتر مستند سازی انقلاب
پرانتز
مسجد امام علي (ع)- بنارويه
اشك آتش
بوي بهشت
زمان ظهور
پايگاه اينتر نتي طاووس بهشت
::ARKCO::

Powered
By
BLOGFA.COM

براي ما افتخار است به اين شهيد خودمان را نزديك بكنيم
حالا يك مسئله اين است كه آن كاري را كه ايشان كرده اند و حاضر و آماده است چگونه از آن بهره برداري بشود. يك مسئله هم اين است كه كار ادامه پيدا كند. آن روز كه ما از اين آقايان خواهش مي كرديم و من اصرار مي كردم كه اين «روايت فتح» ادامه پيدا كند درست نمي دانستم چگونه ادامه پيدا كند. بعد كه برنامه ها اجرا شد ديديم همين است، يعني زنده كردن ارزش هاي دفاع مقدس در خاطرها. آن خاطره ها را يكي يكي از زبان ها بيرون كشيدن و آنها را به تصوير كشيدن و آن فضاي جنگ را بازآفريني كردن. اين كاري بود كه ايشان داشت مي كرد و هر چه هم پيش مي رفت بهتر مي شد، يعني پخته تر مي شد چون كار نشده اي بود. غير از اين بود كه بروند در ميدان جنگ و با رزمنده حرف بزنند. آن كار خيلي آسان تر بود. اين كار هنري تر و دشوارتر و محتاج تلاش فكري و هنري بيشتري بود. اول ايشان شروع كرد و بعد كم كم بهتر و پخته تر شد. من حدس مي زنم اگر ايشان زنده مي ماند و ادامه مي داد اين كار خيلي اوج پيدا مي كرد. حالا هم بايد اين برنامه دنبال شود. تازه در همين ميدان هم منحصر نيست. يعني بازآفريني آن فضا از راه خاطره ها يكي از كارهاست.
[+] | |

اگر هنرمندي از رهگذر صوت حسن و نغمه غمزدا يا تصوير و ترسيم و تمثيل روحپرور، پيامي به گوش منتظران نداي غيب برساند و از كنگره عرش، صفير آشنايي به سمع مشتاقان كوي وصال واصل كند همانا هنرپرور اسلامي است.
[+] | |

بهار آرزو
بهار آمد كه غم از جان برد، غم در دل افزون شد
چه گويم كز غم آن ســـــروِ خندان، جان و دل خون شد
گـــــروه عــــــاشقان بستند محملهــا و وارستند
تو دانـــــــى حال مـــا واماندگان در اين ميان چون شد
گل از هجـــــران بلبل، بلبل از دورىّ گــل، هر دم
به طرْف گلستان هر يك، به عشق خويش مفتون شد
حجاب از چهره دلــــــــــــــدار ما، باد صبـا بگرفت
چـــــو من هر كس بر او يك دم نظر افكند، مجنون شد
بهــــــــار آمد، ز گلشن بــــــرد زرديها و سرديهــا
به يُمن خور، گلستان سبز و بستان گرم و گلگون شد
بهـــــــار آمــــــد، بهــــــار آمـــد، بهار گلعذار آمد
به ميخــــــواران عــاشق گو: خمار از صحنه بيرون شد
عيد سعيد
اين عيد سعيد، عيد اسعد باشد ملّت به پنـاه لطف احمد باشد
بر پرچم جمهورى اسلامـــى ما تمثال مبارك محمّد(ص) باشد
پرچم
اين عيد سعيد، عيد حزب اللّه است دشمن زشكست خويشتن، آگاه است
چــــون پرچم جمهورى اسلامى ما جــــــاويـــــد به اسمِ اعظمِ اللّه است
بارش ابر بهار
بــــر در ميكـــدهام پرسه زنان، خـــواهى ديد پيــــر دلبــــــاخته با بخت جوان، خواهى ديد
نــــو بهــــار آيـــــد و گلـــــــــزار شكوفا گردد بــــىگمــــان كوتهى عمر خزان، خواهى ديد
مرغ افسرده كه در كنج قفس محبوس است بــــر فـــــــراز فلك از شوق، پران خواهى ديد
سوزش بـــاد دى، از صحنه برون خواهد رفت بـــــارش ابــــــر بهــارى به عيان خواهى ديد
قـــــــــوس را باد بهارى به عقب خواهد راند پس از آن قوس قزح را چو كمان، خواهى ديد
دلبــــــر پردگى از پـــــــرده برون خواهد شد پــــرتـــــو نور رُخش، در دو جهان خواهى ديد
با كه گويم
بــــا كــــــه گويم غم ديوانگى خود، جز يار؟ از كه جويم ره ميخــانه، به غير از دلدار؟
سرّ عشق است كه جز دوست نداند ديگر مــىنگنجد غم هجـــران وى، اندر گفتار
نــــو بهـــــــار است، درِ ميكـده را بگشاييد نتـــــوان بست در مـــيكده در فصل بهار
بــــاده آريد در اين فصل، بـــــه ياد سـاقى نســـــزد رفت به گلــزار بدين حال خمار
خَم زلفـــــــى بگشا، اى صنم باده فروش حـــاجت اين دل غمگين به سر زلف برآر
روز ميلادِ مهين عاشــــق يار است، امروز مـــــــددى كن، سر خُم را بگشا بر ابرار
حالتــــــــى رفت ز ديدار رُخش بر مستان مىنگويم به كسى، جز صنم باده گسار
گلـزار جان
بهــــار آمد، جوانى را پس از پيرى ز سر گيرم كنـــار يــــار بنشينم ز عمـــر خــود ثمرگيرم
بــــه گلشن باز گردم، با گل و گلبن در آميزم بـــه طرف بوستان دلدار مهوش را به برگيرم
خــــزان و زردى آن را نهم در پشت سر، روزى كـــه در گلـزار جان از گلعذار خود خبر گيرم
پَـــر و بالــــم كه در دىْ از غم دلدار، پرپر شد بـــه فـروردين به ياد وصل دلبر بال و پر گيرم
بـــه هنگام خـزان در اين خراب آباد، بنشستم بهـــار آمــد كـــه بهـــر وصل او بار سفر گيرم
اگر ساقى از آن جامى كه بر عشاق افشاند بيفشـــاند ، به مستى از رخ او، پرده بر گيرم
عيد نوروز
باد نوروز وزيـــده است به كوه و صحرا جامه عيـــد بپـــوشنـــد، چه شاه و چه گدا
بلبل باغ جنان را نبـــود راه به دوست نازم آن مطـــرب مجلـــس كـــه بود قبله نما
صوفى و عارف ازين باديه دور افتـادند جــام مى گير ز مطــرب، كه رَوى سوى صفا
همه در عيد به صحرا و گلستان بروند من ســرمست، ز ميخـــانه كنـــم رو به خدا
عيد نوروز مبارك به غنــــى و درويش يــــــار دلـــــدار، ز بتخـــانــــه درى را بـــگشا
گر مرا ره به در پير خــــــرابات دهى بــه سر و جان به سويش راه نوردم نه به پا
سالها در صف اربــــــاب عمائم بودم تـــا بـــه دلـــدار رسيدم نـــكنم بـــــاز خــطا
جان جهان
دوستـــــان، آمد بهـــــــــار عيش و فصل كامرانى
مـــــژده آورده گـــــــل و خواهد ز بلبل مژدگانى
بــــــــاد در گلشن فزون از حد، نموده مُشك بيزى
ابـــــــر در بستــان، برون از حد نموده دُر فشانى
بــــــــــــرقْ رخشان در فضا چون نيزه سالارِ توران
رعــــــدْ نــــــالان چون شه ايران ز تير سيستانى
از وصــــــــــــــــــول قطره باران به روى آب صافى
جلـــــــــوهگــــــر گشته طبقها پر ز دُرهاى يمانى
دشت و صحرا گشته يكسر فرش، از ديباى اخضر
مـــــــــر درختان راست در بر، جامه هاى پرنيانى
گـــــــــــــوييا گيتى، چراغان است از گلهاى الوان
سـوسن و نسرين و ياس و ياسمين و استكانى
هم، منــــــــــــزّه طَرْف گلشن از شميم اُقحوانى
هــــــم، معطّــــر ساحت بستان ز عطر ضيمرانى
ارغــــــــــوان و رُزّ و گل، صحن چمن را كرده قصرى
فــــرش او سبز و فضـايش زرد و سقفش ارغوانى
وآن شقــــــــــايق، عاشق است و التفات يار ديده
روى از ايــــــنرو، نيم دارد سرخ و نيمى زعفرانى
لادن و ميمون و شـــاه اِسْپَرغم و خيرى و شب بو
بردهاند از طـــــــز خوش، گوى سبق از نقش مانى
ژالـــــــــــــــــــه بر لالـــه چو خال دلبران در دلربايى
نرگس و سنبل چو چشم و زلفشان در دلستانى
وآن بنفشـــــــــه بين، پريشان كرده آن زلف معطّر
كـــــــــــــــرده دلها را پريشان همچو زلفين فلانى
زيـــــــن سبب بنگر سر خجلت به زير افكنده، گويد
من كجــــــا و طُـــــــــرّه مشكين و پُرچين فلانى؟
عشق بلبل كـــــــــــرده گل را در حريم باغ، بيتاب
آشكــــــارا گويد از "شهناز" و "شور" و "مهربانى"
قمـــــــــــريك "ماهور" خواند، هدهد "آواز عراقى"
كبكْ صــــــــوت "دشتى" و تيهو "بيات اصفهانى"
اين جهـــــــــــــــانِ تازه را گر مردگان بينند، گويند
اى خداى...................................................
كــــــــى چنين خرّم بهاران ديده چشم اهل ايران؟
كــــــرده نــــــــــــوروز كهن از نو خيال نوجوانى
يـــــــــــــا خداوند اين بساط عيش را كرده فراهم
تـــــــا به صــــد عزّت نمايد از ولىاش ميهمانى
حضــــــــــــــــرت صاحب زمان، مشكوة انوار الهى
مــــــــــــــالك كوْن و مكان، مرآت ذات لامكانى
مظهــــــــــــــر قدرت، ولىّ عصر، سلطان دو عالم
قــــــــــائم آل محمّـــــــد، مهدى آخــــــــر زمانى
با بقـــــــــــــــاء ذات مسعودش، همه موجود باقى
بــــــــى لحاظ اقدسش، يكدم همه مخلوق فانى
خوشه چين خرمن فيضش، همه عرشى و فرشى
ريـــزه خوار خوان احسانش، همه انسى و جانى
از طفيـــــــل هستىاش، هستىّ موجودات عالم
جـــــــوهـــــرى و عقلى و نامى و حيوانىّ و كانى
شاهـــــــدى كو از ازل، از عاشقان بر بست رُخ را
بر ســــــــر مهـــــر آمـد و گرديد مشهود و عيانى
از ضيــــــــائش ذرّهاى برخاست، شد مهر سپهرى
از عطــــــــايش بـــــــــــدرهاى گرديد بدر آسمانى
بهـــــــــــــــــــر تقبيل قدومش، انبيا گشتند حاضر
بهــــــــر تعظيمش، كمر خم كرد چرخ كهكشانى
گــــــــــــــو بيا بشنو به گوش دل، نداى "اُنظُرونى"
اى كه گشتى بىخود از خوف خطاب "لَنْ ترانى"
عيـــــــــــــد "خُم" با حشمت و فرّ سليمانى بيامد
كـــــــه نهـــــادم بر سر از ميلاد شه، تاج كيانى
جمعه مــــــــى گويد من آن يارم كه دائم در كنارم
نيمــــــه شعبـــــــــــان مرا داد عزّت و جاه گرانى
قـــــــــــــــــرنها بايد كه تا آيد چنين عيدى به عالم
عيــــــــــد امسال از شرف، زد سكه صاحبقرانى
عقل گويد باش خامش، چنـــــد گويى مدح شاهى ؟
كـــــــه سروده مدحتش حق، با زبان بى زبانى
اى كـــــــه بـــى نور جمالت، نيست عالم را فروغى
تا بــــــــه كـــى در ظلِّ امر غيبت كبرى ، نهانى؟
پــــــــــــــرده بردار از رخ و ما مردگان را جان ببخشا
اى كـــــــــه قلب عالـــــــم امكانى و جانِ جهانى
تا به كــــــــى اين كافران، نوشند خون اهل ايمان؟
چنـــــد اين گرگان، كنند اين گوسفندان را شبانى؟
تا به كــــــــى اين ناكسان، باشند بر ما حكمرانان؟
تا كى اين دزدان، كنند اين بى كسان را پاسبانى؟
تا به كـــــــــــــــى بر ما روا باشد جفاى انگليسى؟
آنكه در ظلم و ستم، فرد است و او را نيست ثانى
آنكـــــــه از حرصش، نصيب عالمى شد تنگدستى
آنكـــــه بــــــر آيات حق رفت از خطايش، آنچه دانى
خـــــــوار كن شاها تو او را در جهان تا صبح محشر
آنكـــــه مــــــــى زد در بسيط ارض، كوس كامرانى
تا بـــــدانند از خداوند جهان، اين دادخـــــــواهـــى
تـــــــا ببينند از شه اسلاميان، اين حكمــــــــرانى
حــــــــــوزه علميّه قم را عَلَــــــــــــم فرما به عالم
تـــــــــــــــــا كند فُلك نجات مسلمين را، بادبانى
بس كـــــــرم كن عمر و عزّت بر "كريمى" كز كرامت
كــــــــرده بر ايشان چو ابر رحمت حق، دُر فشانى
نيكخــــــــــــــــــــواهش را عطا فرما، بقاى جاودانى
بهـــــــــر بدخواهش رسان هر دم، بلاى آسمانى
تا ز فـــــــرط گل، شود شاها زمين چون طرف گلشن
تــــــا ز فيض فرودين، گردد جهانى چون جنانى
بگـــــــــــذرد بر دوستانت هــــــــــر خزانى چون بهارى
رو كنـــــــــد بر دشمنانت هر بهارى چون خزانى
[+] | |
